Mało znany jest ten pan w Polsce, a szkoda. Nie dość, że pisze genialnie, to jeszcze bardzo mądrze. Poczytać go można na łamach "New Yorkera", ja jednak znam go przede wszystkim z dwóch książek, zbierających publikowane tam artykuły - "Paris to the Moon" i "Trough the Children's Gate". Jego teksty po angielsku są określane jako "essays", ja bym to chyba nazwała felietonami - tylko gdzie można przeczytać felietony na 30 stron? Wspomniane książki to zbiory pięknych obrazków z dwóch miast - Paryża, w którym mieszkał przez kilka lat jako korespondent, i ojczystego Nowego Jorku. Obrazki to może jednak nie najlepsze słowo - Gopnik nie skupia się na topograficznych opisach czy szczegółach, zamiast tego rewelacyjnie oddaje ducha miasta. Poza tym opowiadane historie są dla niego pretekstem do rozważań na najróżniejsze tematy - błyskotliwych, zabawnych, frapujących. Mam takie malutkie, naiwne marzenie (poza tym oczywiście, żeby ktoś raczył wydać go w Polsce), żeby pomieszkał parę lat w Warszawie i pokazał moje miejsca widziane swoimi oczami. Strasznie jestem tego ciekawa.